I love jan jelinek

geraldine en ik

2009-02-18T09:46:00.000-08:00

In de platenzaak bladert een vrouw door de bak 'krautrock'. Bij Faust blijven haar vingers even rusten. 'You like them?', vraag ik haar. Ze knikt. Wat later komt ze naar me toe. 'Ik vergat je wat te zeggen: I'm in Faust.' Geraldine Swayne. Geraldine Swayne was born in England in 1965, and is a London based painter, writer, musician, photographer and filmmaker. Arjen Scholten was born in Holland in 1965 and is an Utrecht based brede school medewerker (Overvecht area). 'Wow', zegt ze beleefd. Ze geeft me een ijskoude hand. Nu ben ik one-handshake away from Werner Diermaier. Zo voelt dat dus.

Deed me denken aan een voorval bij de kapper, niet lang geleden. Het gesprek ging over muziek. Ik zette alle middelen in om de man in de kappersstoel te imponeren. Sun Ra. Gas. Raster-Noton. Man in stoel niet onder de indruk. Joe Gibbs. Extrawelt. Geen reactie. Na lang nadenken dacht ik hem toch de genadeklap uit te delen. 'Ik was vrijdag bij een set van James Holden, met Nuno Dos Santos, ken je die?' Bedaard stapte de man uit zijn stoel, streek wat haren van zijn schouders, en zei: 'Ik ben Nuno Dos Santos'.

zuster immaculata

2008-12-06T08:16:00.000-08:00

Je hebt ironie en je hebt ironie. Je drijft ergens de spot mee. Over het algemeen ten koste van anderen. Camp is dan de overtreffende trap. Kirrende homo's bij het songfestival. Ik ben er wel klaar mee. In handen van Gerard Reve wordt het wat anders. Lees zijn gedicht Roeping:

Roeping

Zuster Immaculata die al vier en dertig jaar

verlamde oude mensen wast, in bed verschoont,

en eten voert,

zal nooit haar naam vermeld zien.

Maar elke ongewassen aap die met een bord: dat hij

vóór dit, of tegen dat is, het verkeer verspert,

ziet 's avonds reeds zijn smoel op de tee vee.

Toch goed dat er een God is.

Hij meent het niet. Maar hij meent het wel. ‘De schrijver speelt een geraffineerd spel met ernst en ironie, waarbij de lezer voortdurend op het verkeerde been gezet wordt', moet je dan zeggen. Het zijn niet mijn woorden. Toch moest ik er aan denken bij de beluistering van Lindstroms laatste plaat, Where You Go I Go Too. Voor de niet-kenners: Lindstrom is een house-producer uit Noorwegen. Op zijn plaat grijpt hij terug op oude invloeden. Foute invloeden, mag je wel zeggen. Soms heb je het idee dat je naar Alan Parsons zit te luisteren. Erger bestaat niet. Maar net wanneer je denkt: 'Dit gaat te ver', waaiert de muziek uit naar Lindstroms eigen klanken. En die zijn dan weer prachtig.

De introductie van Parsons zorgt voor een raadsel. Is die bedoeld als eerbetoon, of drijft Lindstrom hier de spot met hem, en met zijn aanhangers? Of allebei? Als bij een boek gaat Lindstrom een verstandhouding aan met de toehoorder. Op het ogenblik dat die meent de muziek te doorgronden, ontglipt die hem weer. Die Alan Parsons! Of toch weer niet?

Het is de dubbele bodem die deze plaat zo ongrijpbaar maakt. Het is Lindstrom die hem ver uittilt boven het gewone.

Toch goed dat er een God is.

Van de troost en van Anita

2008-12-06T05:02:00.000-08:00

Ik heb wel de blik, maar niet de pen van Reve. Zo is het en daarom is dit blog mijn plek. Mijn schrijven is voor mezelf en wordt door niemand waargenomen. Mijn blog is als mijn leven: het gaat onopgemerkt voorbij.

Tot drie dagen geleden. Toen ontving ik een reactie op mijn stukje over mijn bezoek aan de Elvis-winkel te Utrecht. Dat gaat zo:

Verdomd als het niet waar is. In Utrecht bestaat een Elvis-winkel. De enige echte van Nederland. Gelegen aan de Amsterdamse Straatweg, tussen shoarma-boeren en sex-shops. Gisteren ben ik er eens heen gefietst. 'Wij veranderen van naam. Vanaf nu heet uw favoriete Elvis-shop "Elvis corner", staat er op de deur. Binnen het bekende assortiment aandenkens. Elvis-bekers, Elvis-aanstekers, Elvis-asbakken, Elvis-sleutelhangers. Heb nog even over een mok met Elvis-foto getwijfeld. Knappe man, toch.

Op de terugweg getobd over het verband tussen zijn volgelingen en de bedevaartgangers in Banneux. Was ik laatst. Dezelfde bedrukte stemming. Grijs, zou ik zeggen. Veel rolstoelen. Toen ik een groep Poolse Pelgrims stond te bestuderen, werd ik benaderd door hun gids. Of ik een foto van het gezelschap wilde maken. Toen ik klaar was kreeg ik een andere camera in mijn handen gestopt. En daarna nog een. En zo verder. Net zo lang tot ik alle toestellen had afgewerkt. Even was er een glimp van vrolijkheid. Even.

Bij het vertrek toch maar een slok uit de bron genomen. Je weet het nooit.

Het stukje stamt uit 2006. Nooit een reactie op gehad. Tot nu dus. Een gelijkgestemde had me gevonden. Anita. Misschien een uitgever of iemand van een krant. 'Geachte heer Scholten, na het lezen van uw blog, hebben wij besloten, met ingang van 1 januari, wekelijks een column van u in ons kunstkatern op te nemen. Wilt u zo spoedig mogelijk contact met onze redactie opnemen?' Van Nieuwkerk: 'Tot voor kort leidde je een armzalig leven op een school in Utrecht. En dan nu dit. Wat doet zo'n wending met je?' Of zoiets. In ieder geval iets heel anders dan de reactie van het tijdschrift waarin ik pasgeleden een artikel publiceerde. Bij mijn voorzichtige vraag 'hoe het nu verder moest met de betaling?', kreeg in ten antwoord dat 'u voor publicatie in Didaktief niet hoeft te betalen'. Na lang aandringen wist ik er een boekenbon uit te slepen.

Maar goed. Het gaat bij mijn blog niet om geld. Het zal er, ten diepste, wel weer om gaan 'gezien' te worden. Dat laatste was nu gebeurd. Anita had me gevonden en begrepen. Geroerd opende ik haar mail.

Hoi Arjen,zoals ik kan zien op internet heb jij een Elvis winkel.Verkoop je ook riemen met uiteraard Elvis erop (in letters).maar als je toch een winkel hebt kunnen we er dan ook eens komen kijken Liefs op een zondag,in de mnd dec.als het zo is geef me dan het Adres (komen we eens naar binnen)We komen uit het zuiden van het land.groetjes Anita.

pleidooi voor de gewone kaart

2008-12-06T04:43:00.001-08:00

Stop de kunstkaarten-terreur! Er is in heel Utrecht geen normale kaart meer te vinden. Steeds maar weer die Isaac Israels met zijn verdomde ezeltje.

Boven: eerlijke, gewone kaart.

Zo is het

2008-12-06T04:38:00.000-08:00

'Dan ben je rijk. En dan heb je een klotewijf. Wat heb je dan?'

vroeg werk, 2

2008-12-06T04:31:00.000-08:00

Als ik het raam uitkijk zie ik een oude man zijn auto uitstappen. Hij schuifelt naar de achterklep. Zijn vrouw blijft zitten. O God, denk ik. Hij gaat de rolstoel pakken. Die ligt daar opgevouwen. Hij gaat hem uitklappen. De stoel naar voren duwen. Zijn vrouw de stoel insjorren.

En ik moet kijken.

vroeg werk, circa 1989

2008-12-06T04:24:00.000-08:00

Van mijn grootouders kreeg ik hun oude rookstoel. Met een bakfiets heb ik hem opgehaald.

Ik rijd de Spaaklaan uit
De stoel voorop
Oma zwaait
Van het balkon
Ik kijk om en groet
Een armzwaai
Ik voel de appel in mijn zak
Ik ben nog lang geen vijf en-
twintig.

de uitkomst van een proces

2008-10-22T04:59:00.000-07:00

De minister zou naar Utrecht. Of ik ook kwam. ‘De minister wil in gesprek gaan met prominente bewoners en mensen uit het werkveld’, stond in de uitnodiging. Mensen uit het werkveld. Daar hoorde ik bij. Een dwingende stem in me zei dat hij dat helemaal niet wilde.

Er schijnen mensen te bestaan die de regie hebben over hun eigen leven. Niet ik. Daarom bevond ik me nu in een zaaltje, alwaar, aan de hand van een aantal 'prikkelende stellingen’ gediscussieerd zou worden over de stand van zaken in de wijk Overvecht. In afwachting van de komst van de minister werden er broodjes uitgedeeld. Mijn tafelgenoot vertegenwoordigde de stichting ‘Lekker Fit’. Om haar aanwezigheid kracht bij te zetten had ze twee Hindoestaanse dames meegenomen. Beiden droegen een traniningspak. Veel gesproken werd er niet. Wel was er een moskee medewerker die zich opwond over de broodjes. Die waren niet halal.

Toen arriveerde de minister. In een belendende zaal stonden in een kringvorm de stoelen opgesteld. Er was een binnen- en een buitenkring. De binnenste stoelen waren gereserveerd voor de belangrijkste bezoekers. Op een papier op de zitting stonden hun namen vermeld. Het was nu zaak om zo discreet mogelijk langs de stoelen te schuifelen, om zo je zitplaats te ontdekken. Ik mocht in de binnenkring. Tegenover me zag ik de Hindoestaanse dames op de buitenste rij plaats nemen.

Eerst was er een film. In beeld verscheen een oudere man op een scootmobiel. Veel had hij niet op met de wijk. Met name de criminaliteit had zijn zorg.

Toen kon er op de film gereageerd worden. Een prominente bewoner richtte zich tot de minister. Of zij wel wist dat de man van de scootmobiel zelf een crimineel was? Ik denk dat alleen een erg goede schrijver in staat is het verdere verloop van de bijeenkomst te beschrijven. Wanneer ik dat probeer wordt het al te hilarisch. Nog ongeveer een uur werd er gesproken over prullenbakken (werden alsmaar niet geleegd) en wat er zoal te doen was voor de jeugd (niets). Ook de wijkagent mocht nog wat zeggen. Toen was het afgelopen. De minister stapte in het busje dat haar naar het volgende agendapunt zou brengen. Ze had nog net tijd te roepen dat dit ' een zinvolle bijeenkomst geweest was'. Het klonk niet eens wanhopig.

post uit addis abeba

2008-01-26T11:25:00.000-08:00

aan: het Nederlandse Muntenhuis
Postbus 20520
1001 NM Amsterdam

Geachte heer, mevrouw,

Hierbij wil ik graag aan u vragen over mijne bestelling. De faktuurnummer is 0015080576. Zoals ons telefonische gespreek op 8 jan 2008, mijn bestelling dat ik niet ontvangen heb. die u op 27.11.2007 naar mij had gestuurd. De munt is 'Nederland, eerste slag Euro landen Puur zilver met 24 karaat gouden verguld proof kwaliteit'.

Momenteel wordt ons woning gerenoveerd. We hebben een nieuwe brief postbus gekregen. Door deze drukt werkzaamheden zou kunnen de bestelling in brief postbus 120 niet terecht gekomen, dat ik ook het niet heb ontvangen.

Zodra ik mijn bestellingen munt ontvangt ben, wordt het bedrag zospoedig mogelijk aan u overgemaakt. Ik ben wel blij mee met andere munten die altijd ontvangst bent.

Ik hoop dat u begrip heeft voor deze situatie. En dat u mijn bestellingen, 'de eerste slag Ero landen' aan mij toe zullen zenden.

Hoogachtend,

xxxx

mooi is het leven

2008-01-26T11:03:00.000-08:00

Van: vriend A.
Aan: Arjen

Hoe is het?

Van: Arjen
Aan: vriend A.

Grauw, regen, wind.
Wat denk je?

Van: vriend A.
Aan: Arjen

gisteren scheen de zon
vandaag broodje kroket
morgen filmfestival
vrijdag tennis met 'dames op leeftijd'

ik probeer ook maar wat.

Van: Arjen
Aan: vriend A.

Je hebt gelijk, vooral wat betreft die kroket.

De Ethiopische uit dat restaurant hield me aan. Of ik een brief wilde nakijken. Was laatst bij haar thuis. Ze herhaalde het koffie-ritueel. Je moet in kleermakerszit op de grond gaan zitten. Zij gaat dan bonen branden op een butagasje, onderwijl Ethiopische keelklanken uitstotend. Op de achtergrond een DVD over de schoonheden van Addis Abeba en een foto van haar vader in legeruniform. Mooi is het leven! (let ook op het heerlijke onderwerp van de brief: een niet bezorgde vergulde munt (24 karaats)). Munten, staan die niet op gelijke hoogte met de kroket?

restaurant sunshine

2008-01-26T07:03:00.000-08:00

Ik maak nooit wat mee. Behalve vandaag. En twee maanden geleden. Ik bevond me, op uitnodiging van een Ethiopische moeder, in restaurant 'Sunshine', waar ik op de hoogte gebracht zou worden van de stand van zaken van de 'Ethiopische cultuur'. Na enig wachten bleek ik die avond de enige belangstellende te zijn. Dat wil zeggen: voor wat betreft het culturele gedeelte. De rest van het restaurant was goed gevuld, met, overwegend, witte eters. De presentatie had plaats op een soort verhoging in het zaaltje, waarop, in een kring, zo'n twaalf boomstronken, in uitbundige kleuren beschilderd, stonden opgesteld. De Ethiopische - wit, traditioneel gewaad- wees me de stronk waarop ik de avond door zou brengen. De presentatie bestond uit het tonen van een voor touristen bedoelde folder. Het was moeilijk op te maken wat er nu precies op de zwart-wit foto's afgebeeld was. Op een ervan meende ik een brommer te herkennen. Daarnaast was er een trommel, bespannen met een vel in rasta kleuren en een pen met daarop de tekst 'I love Ethiopia'. Daarmee was alles wel gezegd over de Ethiopische cultuur. Tijd om te eten. Het was geen pretje daar te zitten, op dat podium, ineengedoken op die boomstronk, nieuwsgierig aangestaard door de rest van de bezoekers. Met al mijn inspanning slaagde ik er in mijn niets-aan-de-hand-blik op te houden. Totdat het eten opgediend werd. Voor ons stond een forse aardewerken schaal, met daarop een omgekeerde, pyramidevormige pot. Uit een gat in de pot steeg een indringende zure lucht op. Met armgebaren werd me duidelijk gemaakt dat het de bedoeling was, het geserveerde met de hand naar de naar de mond te brengen. Het behoort tot de Ethiopische gewoontes om elkaar daarbij te 'voeren'. De precieze bedoeling daarvan is me in de paniek even ontschoten. Onder belangstelling van het voltallige restaurant - het geroezemoes was even stilgevallen - heb ik deze klus weten te klaren. Toen was het op. Het aansluitende 'koffie-ritueel' en het traditionele schouderdansen heb ik niet dan in volkomen verdoving doorstaan.

Een morsig pak

2007-06-09T02:13:00.000-07:00

Van sommige dingen weet je dat ze bestaan, zonder ze ooit gezien te hebben. Een morsig pak, bijvoorbeeld. Ik had er wel over gehoord en over gelezen, maar er een tegengekomen was ik nog nooit. Waarschijnlijk niet goed opgelet. Maar, zo als dat gaat met die dingen, juist als je er niet naar op zoek bent, sta je plotseling oog in oog. Ik stapte een kleedruimte binnen en ja hoor, daar hing het. Onverwacht. Eigenlijk precies zo als ik me had voorgesteld. Een echt morsig pak.

Wat ik dan weer niet snapte: het morsige pak hing aan een knaapje, dat op zijn beurt weer aan een haakje opgehangen was. Dat leek me nou weer in tegenspraak met de regels rond het morsige pak. Waarschijnlijk woedde er een behoorlijke tweestrijd in de bezitter. Het is ook een paradox: je verwaarloost je zelf, maar dan wel in een pak.

henrik schwarz - dj-kicks

2006-10-21T04:25:00.000-07:00

Niet te veel Reve lezen. In 'Moeder En Zoon' schrijft hij: 'Ik was een bang kind, dat eigenlijk voor alles vrees koesterde: voor de andere kinderen, voor de leerkrachten, voor de kille, immense ruimten van trappen en lokalen in het schoolgebouw, en vooral, voor het immer op de loer liggende gevaar dat een stuk leerstof zoude worden aangesneden, dat ik niet zoude kunnen volgen. Bij alles wat nieuw ter sprake kwam, was mijn eerste overweging er een van: 'dat zal ik wel niet kunnen begrijpen''.

Pijnlijke herkenning. Ooit was ik disc-jockey in het jongerencentrum van mijn geboorteplaats. Zonder veel succes. Ik leed onder de druk van het besef dat het welslagen van de avond op mijn schouders rustte. Nog zie ik wel eens die angstwekkend lege dansvloer voor me. En ik wist in het geheel niet hoe ik die zoude vullen.

Twijfel is een slechte eigenschap voor een dj. Hij wijst zijn publiek zelfverzekerd de weg: die kant gaan we op. Het gemak moet voelbaar zijn op de dansvloer.

Wat meer? Een goede dj is een ziener, een profeet, die nieuwe wegen voor de luisteraar opent.

In de serie 'back to mine' zetten belangrijke groepen hun invloeden op een rijtje. New Order bijvoorbeeld, sorteerde uit de gebruikelijke groslijst: wat krautrock (Can), The Velvet Underground, Joey Beltram, Donna Summers' I Feel Love, Roxy music, etcetera. Op zich zelf een aardige verzameling, maar wat moeten we er mee? Het is alsof je de Nachtwacht nog eens aanprijst. Dat wisten wij ook wel, dat die mooi was.

Hoe anders is de plaat die Kieran Hebden samenstelde voor de Late Night Tales-serie. Zelfde concept, maar wat een verschil! Hebden durft verrassende keuzes te maken (Manfred Mann, Fairport Convention). En vooral: smeedt schijnbaar onmogelijke combinaties. Zo koppelt hij Joe Henderson aan de Gravediggaz en een nummer van Rahsaan Roland Kirk uit '71 aan Koushik uit 2001. De Flaming Lips laten op hun compilatie opeens het onmogelijke 'I'm not in Love' van 10CC voorbijkomen. In die context, op dat moment opeens een ontroerend mooi nummer.
In zo'n geval wordt de dj zelf kunstenaar: met bestaande middelen opent hij nieuwe werelden.

Luister naar Henrik Schwarz. De manier waarop hij Moondog, Double en iO in elkaar laat overlopen is zo onvergetelijk mooi.

kleine karekiet

2005-10-19T05:32:00.000-07:00

Ik geloof dat het Bob den Uyl was die schreef dat hij eens wandeling maakte langs de korenvelden. Hij genoot van de schoonheid om zich heen, maar hoe alles heette wist hij niet. Wilde hij ook niet weten. Heb ik ook. Zondag gelopen langs de Kromme Rijn. Zonder wandelschoenen. Zoon zocht geen kastanjes, maar oesters op het schelpenpad (Als ik nu een parel vind, ben ik rijk, he papa?). Ook nog een sleutelbos gevonden, afgegeven aan het buffet van het bezoekerscentrum. Even verdwaald op een soort landgoed. Prachtige bomen. Gezang van vogels. Geen idee hoe ze heten.

Thuis de 'handige wandelwaaier' er maar eens op nageslagen:' kleine karekiet. Let op zang in het riet: lang aangehouden, herhaald tsjirruk-tsjirruk, djek-djek, tirri-tirri-tirri!. Moeilijk te herkennen. Niet alleen vanwege zijn sterke kleurgelijkenis met Bosrietzanger van kaart 52, maar bovenal is deze zanger nogal schuw en houdt zich derhalve graag verborgen tussen het riet, behendig springend van de ene rietstengel naar de andere. Daar ook zingt de kleine karekiet zijn liefdeslied dat heel anders klinkt dan het karakteristieke karre-karre-kiet-kiet van de grote karekiet.'

Tevergeefs de passage bij den Uyl nog eens opgezocht. Geeft niet. Ik snap precies wat hij bedoelde.

de tafel van zeven

2005-10-17T07:20:00.000-07:00

wel de bijbel lezen en de griekse mythen en sagen, maar de tafel van zeven wil er niet in. Althans niet uit het hoofd. Drie keer zeven, zei je? Dat is, eh, even denken. O, een en twintig. Moet ik me er zorgen over maken, of niet? Afgelopen week zelfstandig een pijl en boog vervaardigd, een herfsttafel ingericht en de volgende ontdekking gedaan: 'er is een verschil tussen het ding stoel en de naam stoel' (Karl Popper, dacht ik?). En een zes voor de tafeltoets.

Bhagwan in Tuk

2005-10-02T04:22:00.000-07:00

Vandaag de Bhagwan weer eens gezien. Lange baard. Zilverkleurig ruimtepak. Zag er goed uit. Hij sprak over psycho-analyse. Dat vergeleek hij met het afpellen van een ui. Je pelt een laag af waaronder weer een nieuwe laag zichtbaar wordt. Ook die kun je afpellen. En zo verder, tot er tenslotte helemaal niets overblijft. Of de heren psycho-analytici daar wel eens over hadden nagedacht: dat er dan helemaal niets overblijft. Zijn ogen glommen bij deze vaststelling. Goeie truc. Als je zo langzaam praat als Bhagwan -tussen elke zin minstens vijf tellen rust , de woorden afgewogen- lijkt iedere opmerking een diepe wijsheid. Wanneer je het zou stellen met een Achterhoeks accent werd je uitgelachen. Maar goed.

Had een oom die in jaren zeventig de stad ontvluchtte. Hij kocht een boerderij in Willemsoord, bij Tuk. 'God is lief', had hij met grote letters op de muur van de woonkamer geschilderd. Een woonwagen op het erf. Dat werk. Soms logeerde ik daar. Vage herinneringen. Nu huist er de Bhagwan-beweging, afdeling Nederland.

Zo bezien ben je met alles verbonden (plechtig uit te spreken).

Echte warmte bestaat nog

2005-09-16T23:26:00.000-07:00

Een ode aan cafe Brugzicht

- vrij naar Vader Abraham -

Hier geen
rucolasalade
of
dungesneden carpaccio
met
gedroogde tomaten
op een volkorenbol.

Maar:
bier,
bier,
jonge jenever/gedistilleerd
cola-tonic-7UP.

Koffie
ballen gehakt
soep
uitsmijter
biefstuk brood/champignons
kroketten
diverse broodjes.

De waard
deed in zijn lange loopbaan
heel wat ervaring
in het leven
op.

Als je hem zegt
dat je
een cursus volgt,
in gebouw Pecoma
knikt hij begrijpend:

'Allemaal onzin,
dus,

Gewoon je tijd uitzitten
en
dan
wegwezen'.

Het zijn
zijn woorden.

letters on your back is so uncool

2005-09-13T09:52:00.000-07:00

Zojuist door de postbode gebracht: mijn bestelde ramones shirt (zwart). De voorkant helemaal in orde. Logo (arend met honkbalknuppel) met daaromheen de namen van de bandleden. Joey, Johnny, Deedee, Tommy. Beter kan niet.

Maar dan de achterzijde. Te lezen staat met grote witte letters:

'Hey, ho, let's go'.

(maar dan wit, dus).

En ik ben bijna veertig.

elvis winkel

2005-09-11T09:17:00.000-07:00

Verdomd als het niet waar is. In Utrecht bestaat een Elvis-winkel. De enige echte van Nederland. Gelegen aan de Amsterdamse Straatweg, tussen shoarma-boeren en sex-shops. Gisteren ben ik er eens heen gefietst. 'Wij veranderen van naam. Vanaf nu heet uw favoriete Elvis-shop "Elvis corner", staat er op de deur. Binnen het bekende assortiment aandenkens. Elvis-bekers, Elvis-aanstekers, Elvis-asbakken, Elvis-sleutelhangers. Heb nog even over een mok met Elvis-foto getwijfeld. Knappe man, toch.

Op de terugweg getobd over het verband tussen zijn volgelingen en de bedevaartgangers in Banneux. Was ik laatst. Dezelfde bedrukte stemming. Grijs, zou ik zeggen. Veel rolstoelen. Toen ik een groep Poolse Pelgrims stond te bestuderen, werd ik benaderd door hun gids. Of ik een foto van het gezelschap wilde maken. Toen ik klaar was kreeg ik een andere camera in mijn handen gestopt. En daarna nog een. En zo verder. Net zo lang tot ik alle toestellen had afgewerkt. Even was er een glimp van vrolijkheid. Even.

Bij het vertrek toch maar een slok uit de bron genomen. Je weet het nooit.

t-shirt

2005-08-21T02:23:00.000-07:00

Namen die je wel moet kunnen hebben op je t-shirt. Dat is nog niet zo eenvoudig. Het moet niet te voor de hand liggend zijn (hard rock cafe Chicago, Puma). Goede smaak is geboden. Maar zo'n poezie-shirt met daarop een gedicht is het andere uiterste. En dan daaronder de naam van de dichter. Slauerhoff. SLAUERHOFF! Wat kan mij dat nou schelen man! Het gaat om de toon. Je laat zien dat je cool bent (althans je shirt), maar je overdrijft niet. White Stripes, niet doen! Johnny Cash kon tien jaar geleden heel goed, maar Rick Rubin heeft het verpest. Ivan Smagghe 'Suck my deck' ? Zie Slauerhoff.

Onderstaande lijst blijft over:

Elvis
motorhead
ramones
slayer
iron maiden
beastie boys

dance valley

2005-08-07T04:46:00.000-07:00

Vraag niet hoe ik er terecht kwam (bus 85 en dan een stuk lopen en dan weer met een bus, met daarin een kale, geheel getatoeerde heer in een lange leren jas), maar opeens was ik er: dance valley. Geen intellectuelen hier, maar kapsters en administratief medewerkers (ook veel handwerklieden, electriciens vooral). Harde hoofden.

De wereld is niet zo eenvoudig als je lang bent. Het kost verschrikkelijk veel energie je lang-zijn te verbergen. Tijdens een concert bijvoorbeeld, moet je goed in de gaten houden dat je achteraan staat. Vooraan is de druk eenvoudig niet te dragen (de enige keer in mijn leven dat ik gevochten heb, was met iemand die er over klaagde tijdens een concert. Hem heb ik gekeeld op het mengpaneel achter ons. Ik kijk daar met veel voldoening op terug).

Alles ging goed deze keer, totdat een brutale Engelse naar me toe kwam met de vraag: 'Wow, how tall are you?' Die klap ben ik niet meer te boven gekomen. Feitelijk was het festival toen afgelopen. (ik trap er altijd weer in bij vrouwen-die onverwachte dolkstoot. Een keer kwam een werkelijk prachtige vrouw op me af met het verzoek me een 'gekke vraag te mogen stellen'. Duizelend van opwinding stemde ik toe. 'Of ik soms wist of er hier ergens een Dirk van den Broek in de buurt was').

Schaduwkant was ook de vele modder: ik wist de demonen in mijn hoofd er niet van te overtuigen dat mijn pantalon wel degelijk gereinigd kon worden- iets wat ik nog deze nacht bewezen heb: bewuste broek hangt inmiddels brandschoon aan de waslijn. Mij krijgen ze niet klein.

Daarnaast was er mijn rugzak. Stel je voor: je probeert je wat kleiner te maken (kromme rug, op een been staan) en dan heb je ook nog die zak op je rug. In feite een onmenselijke prestatie. Op de grond zetten hielp ook niet. het schijnt bij de festival-mores te horen om zo hard mogelijk op rugzakken te trappen. Het inslikken van mijn woede hierover heeft me waarschijnlijk de das omgedaan, de komende tijd zal ik hiervoor de rekening moeten betalen.

De kraampjes-uitbaters heb ik in ieder geval goed bij de neus gehad. Aan mij hebben ze niets verdiend. Ik weiger 3 euro 50 (meer dan 7 gulden, meneertje!) te betalen voor een appel. Diep in de bewuste rugzak had ik stiekem mijn boterhamzakjes gepakt.

Bovendien heb ik een keer, triomfantelijk, tegen een hek gepist. Arjen-Dance valley: 1-1!

Gezien: Tiefschwarz, Steve Bug, Derrick May, Kevin Saunderson, DJ T, Ricardo Villalobos

kaart uit frankrijk

2005-08-05T09:53:00.000-07:00

Lars

2005-08-05T09:22:00.000-07:00

mijn eerste foto op dit blog. Mijn zoon. Jesus & Mary chain.

i'm outta here

2005-07-07T05:36:00.000-07:00

vakantie. Weet ik het allemaal nog? Aanslagen in Londen. 82-jarige vrouw beroofd van haar handtas. Dader is lichtgekleurd. Ik ben bang voor de moslims. Niet alleen voor hun godsdienst, maar vooral voor hun stompzinnigheid. Alles waar ik van houd, wordt door hen bedreigd. Enige interesses: mobiele telefoons, leren jassen, auto's. De rest mag allemaal vertrapt worden. Afschuwelijke ongeinteresseerdheid. En ze zijn met zo veel.

En ik heb recht van spreken: ik werk al jaren op zwarte scholen.

Ik ga naar Frankrijk voor een week of drie. Eens kijken of de somberte me daar wil verlaten. The magic numbers gaan mee. Lawrence ook. En Superpitcher. Theo Parrish. KLF. Andrea Parker. Sugar Minott. Chet Baker in Tokyo. Serge Gainsbourg (ieder jaar weer, wat een kutplaat).

briljant

2005-07-03T03:46:00.000-07:00

Wat had die Mozart het eigenlijk gemakkelijk. Nog duizenden melodieen om uit te kiezen. Een groot onontgonnen gebied. Alles wat ie deed was origineel. Zo kan ik ook briljant zijn.

Dan nu. Alle melodieen lijken te zijn vergeven. Probeer dan maar iets nieuws te vinden. Onbegrijpelijk dat het toch steeds weer mensen lukt. Nu weer the magic numbers uit Engeland.
Twee broers en zussen (ze wonen nog bij hun ouders) in de klassieke bezetting: drums, bas, gitaar. Binnen dit genre is nu toch wel alles gedaan, zou je zeggen. Maar ze flikken het: melodieen die aan van alles herinneren, vertrouwd klinken, maar onmiskenbaar nieuw zijn. Zeker vier nummers van hun plaat zijn zo goed, zo nieuw dat ze bij mij even Superpitcher, Commmon en Lawrence hebben verdreven.

heerlijkheid

2005-06-19T03:52:00.000-07:00

Toen ik vanmorgen (vaderdag) opstond en naar beneden liep, trof ik mijn zoontje (7) in zijn pak dat we ooit samen hadden gekocht voor kerstmis. Hij had zijn medaille van de avondvierdaagse opgespeld.

vooruitziende blik

2005-06-18T10:42:00.000-07:00

Een paar jaar geleden kocht ik, aangetrokken door de lelijke hoes, een compact disc van Sebastien Tellier. De plaat bleek een teleurstelling. Vage reminiscenties aan air - de vocoder- en gepingel op piano en synthesizer. ik kon me destijds niet voorstellen dat er ooit een slechtere plaat gemaakt was. Een miskoop van 3 euro 50.

En nu is er 'la Ritournelle', een hit van jewelste. Opgenomen op niet misselijke verzamelaars van Kompost en Superpitcher. Aanvankelijk vond ik ook dit een klote-plaat. Het ligt er ook wel heel dik bovenop. Het kijk-mij-eens-melancholiek-zijn. Interessant!

Zoiets als David Sylvians' Nightporter. Toen Satie al tot op het bot afgekloven was, kwam hij met deze humorloze immitatie. Hij trok er het hoofd van de gekwelde kunstenaar bij. Wat een ernst.

Zo ook la Ritournelle.

Totdat, plotseling, een stem invalt die alles anders maakt. Het is prachtig.

basic channel

2005-03-28T06:57:00.000-08:00

En nadat hij, de afgelopen maanden, op zoek naar het geluk, tientallen platen had gekocht, steeds op zoek naar dat ene, alles goed makende gevoel, tevergeefs, besloot hij zijn vreugdeloze zoektocht op te geven. En niemand, niemand bekommerde zich om hem. Noch om Carl Craig, noch om Basic Channel of hoe al die mannen ook mogen heten waarmee hij indruk had willen maken.

wowee zowee

2005-03-05T01:01:00.000-08:00

Geen twijfel: Pavement was het beste. Het achteloze van hun liedjes. Het schijnbare gemak. Maar ondertussen. Geniaal tussen neus en lippen.

Een paar jaar geleden zag ik ze het einde van het bandjes-tijdperk inluiden. Stephen Malkmus deed zijn best een volle zaal in Rotterdam te boeien. Dat lukte maar matig. Even later werd hij weggeblazen door twee DJ's, het publiek aan hun voeten. Dat was voor mij het sein: de draaitafel heeft het gewonnen.

Soms hoor je nog wel eens wat van Malkmus. Zijn laatste plaat lag voor 4 euro 50 in de bakken. Ik heb hem maar meegenomen.

victer duplaix

2005-03-02T09:53:00.000-08:00

Vandaag gekocht voor 7 euro: Victer Duplaix. Duplaix heeft een witte bontjas en een zonnebril. Altijd goed. Om zijn hoofd een doek -heet zoiets niet een bandera?-. Kan niet beter.

'I don't like music because it belongs to a certain genre', staat achter op de hoes. 'The wave of the future belongs to the ones who can break down those barriers.' Onbegrijpelijke zin. Geeft niet, mij gaat het om die bontjas.

Victer mixt spacek, de la soul en shawn lee aan elkaar. Ik had nog nooit van dr. hermano gehoord, maar dankzij victer weet ik hoe hij klinkt. Ik zie nu ook dat hij zo'n ringbaardje heeft.

Wicked.

Alwin

2005-02-27T04:17:00.000-08:00

Alwin is verkoper in mijn platenzaak. Wanneer je bij hem langs wilt gaan, moet je eerst een ongelukkig trappetje af. Dan kom je in een kelder. Helemaal volgepropt met platen. Als dat geen underground meer is moet je het maar zeggen. In die kelder staat Alwin. Een neger met veel kroeshaar. Alwin weet alles. Toch beschouwt hij de bezoeker als gelijke. Zelfs als die alleen CD's koopt. Prettig is dat.

Gisteren vroeg ik hem naar John Tejada. Die had hij alleen maar op vinyl. Toch zette hij hem even voor me op. Onder het afspelen kon hij het niet nalaten even met de draaitafel te spelen. In de avonduren is hij DJ.

Tejada beviel wel. Nu krijg ik binnenkort een telefoontje van Alwin dat hij binnen is. Laat dit gevoel nooit stoppen...

0 comments, 2

2005-02-25T11:25:00.000-08:00

Ik weet nog steeds niet wat ik van die 0 comments vind. Je zou het als een gelijkspel kunnen beschouwen. Nul doelpunten voor, nul tegen. Niets aan de hand. Je zou ook kunnen stellen: het staat nog 0-0, er kan nog van alles gebeuren. Maar ik geloof er niet meer in. Voor mij voelt het als een wedstrijd zonder publiek. In een gigantisch stadion waar de lichtmasten gedoofd zijn.

commersjeel

2005-02-24T13:09:00.000-08:00

dat is commersjeel zeiden we vroeger. En dan keken we elkaar veelbetekenend aan op onze zolderkamer. Commersjeel betekende voor de massa en daar dachten wij niet bij te horen. Er is een tijd geweest dat ik meende de enige Nederlander te zijn die van het bestaan van U2 op de hoogte was. Met een handjevol ingewijden misschien (heb je het al gehoord van Lipton Village?).
U2 mocht. Echo and the Bunnymen ook. The Simple Minds niet. Commersjeel immers. Je kon ook commersjeel worden. dat gebeurde over het algemeen zo rond het derde album van een band. De oude Cure, die was goed, maar nu zijn ze commersjeel geworden.

Vandaag kocht ik een plaat van de Freestylers. Tweedehands, voor acht euro. Raw as f##k heet ie. Op de hoes kijkt een man je boos aan. Echt raw kan ik de muziek niet vinden. Maar wel heel lekker. Ik zou zeggen: commersjeel. Ik denk dat ik deze maar eens voor me zelf houd.

0 comments

2005-02-21T11:33:00.000-08:00

dus zo gaat dat hier. Je schrijft wat en niemand leest dat. En de volgende dag weer. Ik hou wel van die vastigheid- je weet waar je aan toe bent. Ik heb eens een tijdje een dagboek bijgehouden. Na een paar weken heb ik het weggeflikkerd: wat een narigheid! Dit is anders.In de veilige wetenschap dat het toch niet gelezen wordt kan ik op deze plek rustig mijn gang gaan.

Morton Feldman is in da house. Ook zoiets: aan Morton klopt alles: zijn naam, zijn hoofd, zijn hoezen, zijn geschiedenis. Zo cool, daar kan Aphex twin nog een puntje aan zuigen (die zit nog in het Phillip Glass-stadium). Alleen zijn muziek, die begrijp ik niet. Zo ging het ook met Bach, door mij ook nooit begrepen. Tot ik ging echtscheiden. Toen drong die goed tot me door. Maar wat moet ik doen om Morton te begrijpen? Ik las eens ergens dat je bij zijn concerten in slaap mag vallen-er staan gemakkelijke stoelen. Nee, deadbeat, dat begrijp ik - we like it slow and steady.

En Chet Baker, zolang die vervelende Costello zich er niet mee bemoeit. Maar Miles Davis weer niet. Masters at Work. Ook niet.

orb

2005-02-20T07:22:00.000-08:00

Nu ik er over denk: ik ben een keer helemaal naar Kopenhagen gelift om the Orb te zien. Hij trad op op een klein eiland voor de kust van stad K. Rond sunset kwam hij aan gevaren in een gouden pak! Op de achtergrond de contouren van stad K. Alles klopte, maar ik vond er niks aan.
Hoe kan dat nou? En the prodigy bij de kapper was weer wel goed. Maar dat is weer niks thuis. Weet je wat mooi is? Ik volg therapie ergens bij nijmegen. 's Nachts rijd ik terug met Lambchop die net doet oftie Curtis Mayfield is - I like that!

slapen

2005-02-20T06:56:00.000-08:00

Muziek klinkt het best als je bijna in slaap valt, dat weet ik al jaren. Gisteravond kreeg ik weer eens de kans: vrouw en kind uit logeren. Het mooie is, de kwaliteit van je afspeler doet er niet toe, hoewel, hoe gruiziger hoe beter. Ik had de draagbare CD van mijn zoontje naast me gezet. Dan: het licht uit. Het maakt eigenlijk niet uit wat je opzet: alles is goed. Toevallig lag de SCAPE-verzamelaar BUT THEN AGAIN boven. En ja hoor: het werkte! Bijna net zo goed als Gene Pitney bij de shoarma-boer of KISS op de kermis. Nu ik het er toch over heb: hoe komt het dat platen in de winkel altijd veel beter klinken dan thuis? Dat zou ik wel eens willen weten.